Tom en Henny laten het hoofd niet hangen

‘Je ziet er niks van’, zegt Tom Cleton altijd. Toch staat de wereld van Tom en zijn vrouw Henny Lambermont sinds vrijdag 11 Oktober 2013 volledig op zijn kop. Hij maakte een kop-staart botsing mee die hun leven veranderde. “Ik reed terug van mijn werk als chef-kok in Lunteren. Er stond file en een vrouw klapte met 80 kilometer per uur achter op mijn auto.”

Pijn in armen, benen en nek
Aanvankelijk leek het mee te vallen, legt Tom uit. “Ik had meteen pijn in mijn armen, benen en nek. En ik voelde mij duizelig. Het ambulancepersoneel keek mij na, maar ik hoefde niet mee naar het ziekenhuis en ben zelfs nog gewoon naar huis gereden. De volgende dag ben ik alsnog naar het ziekenhuis gegaan en werd een whiplash geconstateerd. Ik mocht weer naar huis, de pijn zou immers door de whiplash komen. Maar zondagochtend viel ik plotseling op de grond en kon ik niet meer praten.”

Hersenbeschadiging
Er volgde een week opname in het ziekenhuis met allerlei onderzoeken. De artsen constateerden blijvend hersenletsel. “Een zogenaamde conversiestoornis: mijn hersenen geven verkeerde signalen af naar mijn lichaam. Daardoor heb ik constant zenuwpijn. Ik ben overal geweest en heb diverse opnames achter de rug. Van het neurologisch centrum in Nijmegen tot een revalidatiecentrum in Zeist. En ik heb een heel psychiatrisch traject doorlopen. Nu ben ik uitbehandeld; niemand kan nog wat voor mij doen.”

Eigen leven inleveren
De klachten van Tom uiten zich in constante pijn, extreme vermoeidheid en instabiliteit. “Dat heeft enorme invloed op ons dagelijks leven”, legt Henny uit. “Tom kan nooit meer werken. Hij is 80 tot 100 procent afgekeurd. Hij zit dus altijd thuis en je merkt dat je daardoor ’s avonds veel minder aan elkaar te vertellen hebt.” Bovendien komen vrijwel alle huishoudelijke zaken en extra zorgtaken op de schouders van Henny neer. “Je levert een stuk van je eigen leven in”, ervaart ze. “Gelukkig krijgen we veel steun uit de buurt. Ik zou anderen ook mee willen geven dat het heel belangrijk is om mensen om je heen te hebben die af en toe kunnen bijspringen. Behoed je ervoor dat je je eigen leven wegcijfert.”

Nooit meer werken
Tom was een motorcrosser en werkte daarnaast keihard. Hij had lange tijd zelfs twee banen en was op het moment van het ongeluk chef – kok bij een instelling voor verstandelijk beperkten. “Vaak waren dat kinderen met het down-syndroom”, vertelt Tom. “Prachtig vond ik dat! Ik had de mooiste baan van de wereld. Ik heb nog geprobeerd om te re-integreren; was begonnen met een plan voor Hygiënecodes. Maar het wilde gewoon niet meer.”

‘Alsof je 80 jaar bent’
Afgezien van iets tragere spraak, merk je niks aan Tom. Maar schijn bedriegt, vertelt Henny: “Fietsen gaat niet meer. Hij is heel wankel. Wandelen en zelfs autorijden gaat gelukkig wel. Soms valt hij. De ene dag gaat het beter dan de andere dag.” Henny heeft een hondentrimsalon aan huis. Dat is goed te combineren met de zorg voor haar man, die vrijwel aan huis is gekluisterd en bij veel dagelijkse bezigheden zoals een jas aantrekken of veter strikken de hulp van Henny nodig heeft. “Hij is een hele actieve man, die zijn wereld ineens heel klein zag worden. Tja, dat gebeurt normaal als je een jaar of 80 bent.”

Jankend achter het stuur
Gewoon een feestje geven thuis en mensen ontvangen, dát missen Tom en Henny. “We gaan gelukkig heel goed met de buurtjes om en zij komen wel eens een avondje op bezoek. Tom gaat dan wat eerder naar bed toe.” Op sommige dagen is het helemaal mis: “dan voel ik mij alsof ik enorm ben wezen stappen en 48 uur lang niet heb geslapen. Tja, vroeger reden we in één dag naar Italië, nu moeten we tien keer stoppen en zit ik te janken achter het stuur.”

Samen lachen
Er is dus veel veranderd voor Henny en Tom. Toch laten ze hun hoofd niet hangen. “Je moet er hard je best voor doen. We lopen veel te dollen met elkaar, praten er heel open over. We mopperen ook wat af hoor, maar uiteindelijk moeten wij er altijd weer samen om lachen. We gaan er gewoon heel open mee om”, legt Henny uit. Tom heeft inmiddels wel een euthanasieverklaring klaarliggen. “In vier jaar tijd komen veel gedachtes voorbij. Gelukkig ben ik meer een doener dan een denker. Anders zou je echt gek worden. Dat afhankelijk zijn van anderen. Dat is – zeker op deze leeftijd – gewoon verschrikkelijk. Binnenkort ga ik weer eens vissen. Dat deed ik vroeger altijd met mijn vader. Het is lekker buiten en ik heb er niemand bij nodig. Heerlijk!”

 

Ook jij kunt het verschil maken. Gewoon bij jou in de buurt. Als mantelzorger, vrijwilliger, vriend of buurtbewoner. Help een ander. Dan hebben we het in Apeldoorn samen goed voor elkaar.

Wil je meer weten over mantelzorg? Kijk op:
Wat is Mantelzorg (De Kap)